Chodzą ulicami ludzie,

Maj przechodzą, lipiec, grudzień,

Zagubieni wśród ulic, bram.

Przemarznięte grzeją dłonie,

Dokądś pędzą, za czymś gonią

I budują wciąż domki z kart.

A tam w mech odziany kamień

Tam zaduma w wiatru graniu

Tam powietrze ma inny smak

Porzuć kroków rytm na bruku

Spróbuj- znajdziesz, jeśli szukać

Zechcesz, nowy świat, własny świat

Płyną ludzie miastem szarzy,

Pozbawieni złudzeń, marzeń,

Omijają wciąż główny nurt.

Kryją się w swych norach krecich

I śnic nawet o karecie, co lśni złotem,

Nie potrafią już...

A tam w mech odziany kamień...

Żyją ludzie, asfalt depczą,

Nikt nie krzyknie- każdy szepcze,

Drzwi zamknięte, zaklepany krąg...

Tylko czasem kropla z oczu

Po policzku w dół się stoczy

I to dziwne drżenie rąk...

A tam w mech odziany kamień...