|
Ignacy
Benedykt Wądołkowski
Harcmistrz
 Ignacy
Benedykt Wądołkowski (Beniek). Najmłodszy z braci Wądołkowskich urodzony 21
marca 1897 roku. Ukończył wyższą szkołę ogrodniczą w Warszawie. W czasie
studiów był vice-prezesem Bratniej Pomocy na uczelni.
Do skautingu wstąpił zaraz po jego pojawieniu się w Warszawie. Był członkiem
Drużyny Zawiszy Czarnego gdzie drużynowym był jego brat Jerzy. W 1913 roku
brał udział w obozie drużyny w Kołbach na Polesiu. Obóz ten był jednocześnie
pierwszym polskim obozem skautowym na ziemiach zaboru rosyjskiego. W 1914 roku
został mianowany drużynowym
Drużyny Skautowej im. gen. Prądzyńskiego (późniejsza 21 WDH). Podczas
pierwszego rozłamu w skautingu warszawskim, wraz z całą swoją drużyną
opowiedział się po stronie "Rebelii" czyli zbuntowanej Rady Drużynowych.
W zorganizowanym przez Radę na Boże Narodzenie 1914r. kursie drużynowych dla
prowincji pełnił funkcję instruktora w komendzie kursu. W 1916 roku w czasie
kolejnego rozłamu ponownie wraz ze swoją drużyną opowiedział się przeciwko
NKS.
Po zjednoczeniu warszawskiego harcerstwa w 1916r. nadal prowadząc własną drużynę
został hufcowym.
W 1915 roku wraz z ze starszymi skautami wstąpił do Batalionu Warszawskiego
POW. Nie wyruszył na front jak inni. Został odkomenderowany do pracy w tajnej
POW gdzie pracował przez kilka kolejnych lat, pełniąc m. in. funkcję
Komendanta I Okręgu POW. Po aresztowaniu przez Niemców w 1917r. był więziony
w Cytadeli Warszawskiej, Szczypiornie, Hedelbergu i Modlinie skąd uciekł w
1918r. Pracował nadal w konspiracji POW pod przybranym nazwiskiem Jana Wroczyńskiego.
W 1918 roku ochotniczo wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego. Odbył
kampanię lwowską. Następnie został dowódcą I kompanii szkolnej w
Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty.
W wojnie 1920 roku, jako oficer zawodowy pełni służbę w 101 pułku piechoty, a następnie
w sztabach innych pułków. W 1933 roku został awansowany do stopnia podpułkownika.
Ukończył wyższe studia
wojskowe. W
1939 pełnił obowiązki szefa oddziału III w sztabie Armii Modlin. Brał udział
w kampanii wrześniowej. Dostał się do niewoli. Okupację spędził w oflagu
Murnau.
Przez cały
czas był instruktorem Związku Harcerstwa Polskiego. W latach
1921-1923 pełnił funkcję Komendanta Chorągwi Warszawskiej i vice przewodniczącego
Zarządu Okręgu Warszawskiego ZHP. Był energiczny i
obdarzony zdolnościami wybitnego organizatora. Dzięki tym zdolnością w 1935 roku
został mianowany Komendantem Jubileuszowego Zlotu w Spale. Nie przestał być czynnym instruktorem do chwili wybuchu II Wojny Światowej.
W roku
1947 wrócił do Polski aby włączyć się w nurt odbudowy zniszczonego kraju.
Osiadł we Wrocławiu. Pracował jako Dyrektor Administracyjny Uniwersytetu Wrocławskiego.
W 1961 roku ponownie nawiązał kontakt z Szesnastką. Był gościem na jubileuszu
25-lecia i 50-lecia Drużyny. Ostatni raz spotkał się z Szesnastką na pogrzebie swojego
brata.
Zmarł we
Wrocławiu 5 stycznia 1969 roku, w wieku 72 lat.
A oto
odznaczenia jakimi uhonorowało Państwo Polskie jego czyny żołnierskie:
Krzyż Virtuti Militarri, Oficerski Krzyż Polonia Restituta, sześciokrotnie Krzyż
Walecznych, Krzyż Niepodległości, Krzyż Zasługi, Order Orła Białego i
wiele innych.
Opracował
Stanisław Korwin - Szymanowski, Wojciech Bogusławski, Marek Gajdziński
____________________________________________________
Więcej...
Historia - Marek Gajdziński -
Lata 1911-1920 W Walce o Niepodległość
Kronika - Rok 1911
Kronika - Rok 1912
Kronika - Rok 1913
Kronika - Rok
1914
Kronika - Rok
1915
Kronika - Rok
1916
Kronika - Rok 1917
Kronika - Rok 1918
Kronika - Rok 1919
Kronika - Rok 1920
Kronika - Rok 1921
|
